anne baba eğitimi dersine ilişkin yansıtmam-5

Oldukça yoğun bir dersti benim için. Anne babanın beklentileri, ihtiyaçları konusunda konuştuk. Öğretmenin anne ve babaları nasıl değerlendirdiği üzerinde durduk. Bazıları bana uçuk geldi açıkçası. Özellikle öğretmenin anne ve babayı tedaviye ihtiyacı olan bireyler olarak gördüğünü öğrendiğimde şaşırdım. Tamam öğretmen olarak yüzlerce binlerce insanla iletişim içerisindesin ve bazıları seniz zorluyor olabilir. Ama anne ve babayı böyle nitelendirmek ve onun çocuğuyla bu doğrultuda ilgilenmek çok büyük kayıplara yol açabilir. Sınıfta da bahsettiğimiz gibi bütün bunlardan en fazla etkilenen her zaman çocuk oluyor. Çocuk, sorun olduğunda ortada kalıyor ve bu fark edilmiyor bile. Hem öğretmen hem anne baba çocuğun iyiliği istiyor. Ama iyilik derken kastedilen ne. Ayrım burada başlıyor ve öğretmen ile anne baba etkileşim içinde olmadığında aralarındaki bağ da kopuyor. Herkes kendi açısında baktığında haklı görünüyor fakat ortaya apayrı bir gerçek çıkıyor. Hem öğretmen hem anne baba bazı durumlarda olaylara dışarıdan bakıp tarafsız da yorum yapmalı bence. Şu ana kadar öğrendiğim bilgilerin birbiriyle iç içe olduğunu görüyorum. Öğretmen olduğumda hedefim anne ve babalarla paydaşlık model. Ama o seviyeye gelmem için çok çabalamam gerektiğinin farkındayım. Ülkemizde bu modelin fazla kullanıldığını görmedim. Öğretmen ve anne babanın bu konuda güvensiz olduğunu düşünüyorum. Öğretmen ortaklık modelini uygulamaya çekiniyor ve anne babanın ne yapacağı, bu süreçte nasıl bir rol oynayacakları öğretmeni tedirgin ediyor. Ve çoğu öğretmen çabalamak istemiyor. Anne baba eğitiminin bütün öğretmenlerle uygulamalı olarak çalışılması gerektiğini düşünüyorum. Bu konuda kendimi şanslı hissediyorum. Aktif olarak anne baba eğitimi sürecine katılmamız gerekiyor. Seçtiğimiz anne babaya bir etkinlik örneği, önerisi sunmak, aileye önemli gördükleri eğitim konusunda bilgi vermek bizim için çok önemli bir adım. Aileyle nasıl iletişim kuracağımızı, bu süreci biz planlıyoruz. Bunların benim için büyük bir avantajı olacak. Ve gelelim kitaba.. Bu bölümde anne baba olarak nelerin farkında olunmalı konusu var. Anne baba olarak önce aramızdaki ilişkinin sağlıklı olması gerekiyormuş. Çocuğun üç ebeveyni var; annesi, babası, anne ve babası arasındaki ilişki sözünü doğrular nitelikte. Her anne babanın iddia ettiği ve üzerinde emin oldukları yanlış bir konu var; çocuklarının kendilerine ait oldukları düşüncesi. Çocuğun bir özel alanı var ve bu konuda ona saygılı davranılması gerekiyor. Bizim ailede hala kabul edilmeyen bir konu bu. Aileden birşey saklanmaz düşüncesi hakim. Kitapta dikkatimi çeken bir başka konu sohbet içinde olma. Aynı ortamda ya da aynı konu üzerinde konuşmaktan daha başka bir anlamı var sohbetin. Birbirinin hayatına tanıklık etmek. Çocukların hayalleri, düşüncesi, duyguları aile içinde konuşulmadığında anne baba çocuğunu tam anlamıyla anlamıyor. Onun ilgisini, ihtiyacını bilmiyor ve nasıl davranması gerektiğini de kestiremiyor. Bu da iletişimde büyük bir engel. Kitapta sohbeti engelleyen konulardan bahsedilmiş. Hepsi önemli maddeler. Ama ben bir madde daha eklemek istiyorum. Anne ve babanın çocuklarıyla nasıl sohbet kurmaları gerektiğini bilmemesi ve bu yüzden çabalamaması. Biz böyle gördük deyip çocuğunun başını okşamayan, ona sarılamayan ve sohbet edemeyen anne babalar var. Daha doğrusu babalar.  Nasıl yapılacağı konusunda bilgileri ve deneyimleri olmadığından yanlış bişey yapmamak adına hiçbir şey yapmayan aileler var. Ve çocukluktan başlamayınca ileriki yaşlarda adım atmak daha zor oluyor. Anne ve babalardan isteğim; çocuklarının gerçek anlamında farkında olmaları, onların gelişimine yardımcı olmaları ve koşulsuz sevip bunu çocuğuna da hissettirmeleri..